Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Μη με κοιτάς στα μάτια...

Πάει ένας χρόνος που ασχολούμαι με τους παραδοσιακούς χορούς.Κι είναι ένα ταξίδι. Σήμερα βρίσκεσαι στη Θεσσαλία, αύριο πλέεις προς τα νησιά, έπειτα πας μια βόλτα προς Ήπειρο,πετάγεσαι στη Μακεδονία, περνάς από Θράκη και καταλήγεις Μικρά Ασία. Είναι σαν να ζεις τους τόπους και την ιστορία τους μέσα από το τραγούδι γράφοντας τη δική σου ιστορία με τα πατήματά σου στο έδαφος. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νιώσει κάποιος τι πάει να πει πολυπολιτισμικότητα,έχοντας μεν  τον ελληνικό πολιτισμό ως σημείο αναφοράς, προσεγγίζοντας όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τόπου ξεχωριστά, αναγνωρίζοντας τη γοητεία του διαφορετικού. 

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Φίνο άρωμα, εξαίσιο!

Αναζητάμε τη μαγεία. Λίγο πολύ όλοι νομίζω.Αναζητάμε αυτήν την αισθησιακή της ομορφιά, την ονειρική υπόσταση, ψάχνουμε γι' αυτό το κάτι που θα μας βγάλει για λίγο έξω από την πραγματικότητα. Τι είναι αυτό το κάτι; Για τον καθένα κάτι άλλο. Ίσως ο ήχος άγριων κυμάτων που σκάνε στα βράχια, η πρωτόγνωρη γεύση ενός φαγητού, η θέα ενός εντυπωσιακού κτηρίου. Κάτι μικρό, όπως συνηθίζουν να προτρέπουν οι σελίδες life coaching, ή κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να την ανακαλύψουμε.
Έτυχε να μου θυμίσει κάτι αυτές τις μέρες κάποιες τέτοιες μαγικές στιγμές. Πάνε χρόνια από τότε, δεκαπέντε για την ακρίβεια κι εγώ ήμουν μόλις δέκα ετών. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα να παρακολουθήσω θέατρο ''για μεγάλους'', το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ στο Θεσσαλικό Θέατρο. Και την ίδια θεατρική σεζόν πάλι στο Θεσσαλικό, το Γλάρο του Τσέχοφ.

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ-Θεσσαλικό Θέατρο 2001-2002

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

#Stop Mind Borders

Μπήκα προχθές σ' ένα fast food για να πάρω ένα σάντουιτς. Η κυρία που με εξυπηρέτησε μιλούσε ελληνικά σπαστά με έντονη προφορά. Πριν ετοιμαστεί το φαγητό μου, μπήκαν δυο παιδάκια μέσα και ζήτησαν κρέπες.Τους τις ετοίμασε και, όταν τα παιδιά έφυγαν, άρχισε να μιλάει για τα δικά της παιδιά.''Έχω δίδυμα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, πάνε στη δευτέρα γυμνασίου. Προχθές μετά τον αγιασμό πήγαν όλη η παρέα να φάνε κρέπες εκεί κοντά στο σχολείο, αλλά μου λένε μαμά, σαν τις δικές σου δεν είναι. Εσύ φτιάχνεις καλύτερο φύλλο και κάνεις και καλύτερη γέμιση. Είναι πολύ χαριτωμένα και τα δυο τους!'' Μιλήσαμε λίγο ακόμη και έπειτα έφυγα. 
Ομολογώ πως χάρηκα πολύ γι' αυτή τη σύντομη κουβέντα. Είναι όμορφο να μοιράζεται μαζί σου κάποιος τις σκέψεις του, κάποιες στιγμές από την καθημερινότητα και την προσωπική του ζωή. Πόσο μάλλον όταν ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται στη δουλειά και εργάζεται, όπως συμβαίνει δυστυχώς πια, ατέλειωτες ώρες με ορθοστασία πάνω από ζεστά τηγάνια και ταψιά. Και ακόμη περισσότερο είναι όμορφο να σου μιλάει ένας άνθρωπος που είναι πολύ πιθανόν,έως και σίγουρο μπορώ να πω, να έχει δεχθεί ρατσισμό και άσχημη συμπεριφορά από την κοινωνία γιατί δεν είναι γηγενής,αλλά αλλοδαπός. 
Διαβάζω πολλά άρθρα πάνω στο ζήτημα των μεταναστών και των προσφύγων, όπως επίσης διαβάζω και σχόλια του κόσμου και μπορώ να πω πως απογοητεύομαι όλο και περισσότερο. Κι αναρωτιέμαι πού κρύβεται τόσο μίσος, τόσο χολή, πόσο κακό μπορεί να χωράει σ' έναν άνθρωπο; Ομολογώ πως δεν ξέρω πώς μπορούν να αλλάξουν τέτοια μυαλά, που μισούν το συνάνθρωπο, που φτάνουν να φέρονται άσχημα σε μικρά παιδιά.

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Μετά τα μεσάνυχτα (ένα αγαπημένο top5)



Το καλοκαίρι εδώ στη Λάρισα είναι κάπως ζεστό (το ζεστό είναι κατ' ευφημισμό για να μη γράψω χειρότερα) και τα βράδια μια δυσκολία για να κοιμηθούμε την έχουμε. Πρέπει λοιπόν κάπως να περάσει η ώρα. Θα πας μια βολτίτσα να δροσιστείς ή να κάνεις πως δροσίζεσαι τέλος πάντων, ενώ κατά τα άλλα το βρακί σού έχει γίνει δεύτερο δέρμα, θα διαβάσεις και το βιβλίο σου, θα χαζέψεις λίγο στο διαδίκτυο...τι γίνεται όμως όταν βαρεθείς με όλα αυτά ή πολύ απλά η ζέστη σε έχει-όπως λέμε και στην καθαρεύουσα-ζαβλακώσει; Θα ανοίξεις την τι βι σου και θα κάνεις ανελέητο ζαπινγκ που δεν απαιτεί και καμια ιδιαίτερη πνευματική κόπωση. 
Οι μεταμεσονύχτιες ώρες,μετά από ίδια πείρα, μπορώ να σας πω ότι κρύβουν πραγματικά τα πιο ενδιαφέροντα τηλεοπτικά προγράμματα. Μπορείς να πετύχεις από καμένες τηλεοπτικές σειρές των αρχών της δεκαετίας του '90, όπου οι ηθοποιοί κυκλοφορούσαν με μαλλί-κάσκα-χελιδονοφωλιά ως ψαγμένα ντοκιμαντέρ που δεν υπάρχει περίπτωση να προβληθούν σε κανονική ροή προγράμματος.
Έτσι μετά από κάποια χρόνια πείρας στο χώρο των μεταμεσονύχτιων τηλεοπτικών προγραμμάτων έχω να καταθέσω το εξής top 5. 

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Μελτέμι και φεγγάρι

Οι τελευταίες μέρες του Ιουλίου πέρασαν όμορφα, χωρίς καν να το καταλάβω πώς,σ' ένα υπέροχο καταπράσινο νησί, τη Σκόπελο που δεν την είχα δει παρά φευγαλέα στο παρελθόν. Αλλά όπως τους ανθρώπους, έτσι κι έναν τόπο για να τον γνωρίσεις πρέπει να τον ζήσεις αρκετά, να μάθεις για 'κεινες τις κρυφές γωνιές που δε μπορείς με την πρώτη ματιά να τις ανακαλύψεις, για εκείνες τις παραλίες τις καλά κρυμμένες, αλλά και τις άλλες με τον κόσμο που συρρέει κατά εκατοντάδες-κάτι θα ξέρουν για να πηγαίνουν εκεί-και για τις όμορφες βόλτες που σου προσφέρει η προκυμαία με αυτόν το ανεπαίσθητα ανατριχιαστικό παφλασμό από το κύμα, που μπορεί να γίνει νανούρισμα ή και ερωτική μελωδία ακόμα. Κι έτσι έζησα για λίγες μέρες σ' έναν τόπο που τον γνώρισα πολύ καλύτερα από εκείνες τις λίγες ώρες που τον είχα αντικρίσει τις προηγούμενες φορές και λέω πως μάλλον θέλω να τον γνωρίσω ακόμα παραπάνω. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, καθόλου τυχαία δεν το σκέφτομαι αυτό.

θέα στη χώρα της Σκοπέλου

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Noir καλοκαιρινά βράδια

Τα καλοκαιρινά βράδια δε τα λες και μυστηριώδη, ειδικά αν ζεις καταμεσής του θεσσαλικού κάμπου με τη ζέστη να μη σου αφήνει και πολλά περιθώρια για οποιαδήποτε δράση, ακόμη και σκέψη. Το καυτό σκοτάδι δεν κρύβει το παραμικρό,δεν είναι σαν την υποβλητική και επιβλητική παγωμένη ατμόσφαιρα του χειμώνα, σαν τον κρύο αέρα που σ' αναγκάζει να τυλίξεις το παλτό σου πιο σφιχτά πάνω στο κορμί. Κι ούτε υπάρχει κανένας αέρας να σφυρίζει άγρια ανάμεσα στα δέντρα, να ξεσκίζει τα κλαδιά, να κάνει τα παραθυρόφυλλα να τρίζουν. Κι έτσι, μ' όλα τούτα,σκεφτόμουν τι βιβλίο να ταιριάζει σε αυτή την κάπως πιο ράθυμη ατμόσφαιρα του καλοκαιριού, που δε μας γεννά κανένα μυστήριο, καμια ιδιαίτερη ιστορία δεν τρέφει.
Τα βιβλία του καλοκαιριού είναι μια ιστορία από μόνα τους. Τα παίρνουμε μαζί μας στην παραλία δίπλα στο κύμα, ίσως να μας συντροφεύσουν σε κάποιο πλοίο, σε κάποιο λεωφορείο, σε κάποιο σταθμό των τρένων ενώ από κάτω μας βράζει ο τόπος, ίσως στην αυλή που καθόμαστε δίπλα στο γιασεμί με το μεθυστικό άρωμα. Πάνε παντού τα βιβλία το καλοκαίρι και γι' αυτό θέλουμε κάτι ιδιαίτερο, να σπάει την πηχτή ζέστη, να φτιάχνει άλλους κόσμους, να 'ναι αυτό που θα φέρει το αίνιγμα στον πυρωμένο καλοκαιρινό κόσμο. Τι άλλο θα ήταν καταλληλότερο από ένα νουάρ μυθιστόρημα; Και μάλιστα ένα ελληνικό νουάρ μυθιστόρημα;
Το ομολογώ πως δεν ήμουν φαν του νουάρ και ούτε έχω διαβάσει αμέτρητα από τούτα τα μυθιστορήματα. Όταν ρούφηξα κυριολεκτικά το Μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας του Ζαν Κλοντ Ιζζό, τότε μπήκα στον κόσμο του νουάρ, στον κόσμο των παθών και του μυστηρίου, της νύχτας και των τραγικών ηρώων. Για το νουάρ, γράφονται πολλά. Μα κυρίως όσα γράφονται επιχειρούν να το διαχωρίσουν από το αστυνομικό μυθιστόρημα, εκεί δηλαδή που το έγκλημα και μόνο αυτό θα βρίσκεται σε πρώτο πλάνο.
Στο νουάρ συναντάμε συνήθως μια μοιραία γυναίκα, μια femme fatale,μια γυναίκα σύμβολο του πειρασμού και της ίντριγκας, κάποιον detective που ψάχνει τις ζωές των ηρώων ως τα έγκατά τους, μυστηριώδη ατμόσφαιρα, φυσικά νεκρούς, έναν ή και περισσότερους και ξεχασμένα πάθη, ιστορίες από το παρελθόν που έρχονται να δώσουν μια άλλη διάσταση και ένα καινούριο νόημα στο παρόν. Συνήθως καταλήγει το νουάρ μυθιστόρημα σ' ένα τέλος τραγικό, μακριά από οποιοδήποτε happy end.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Ναρκωτικά στο Αριστοτέλειο

Βρισκόμουν στο δεύτερο έτος, όταν στα πλαίσια ενός μαθήματος ποινικού δικαίου επισκεφθήκαμε το ΚΕΘΕΑ Ιθάκη. Και μπορώ να πω πως ήταν από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έχω ποτέ ζήσει και σίγουρα από τις πιο αξιόλογες στα χρόνια του πανεπιστημίου. Συναντήσαμε ανθρώπους αγωνιστές, που πάλευαν με όλη τους την ψυχή όχι μόνο να ξεφύγουν από την εξάρτηση αλλά και να αποκτήσουν τις βάσεις για την κοινωνικοποίησή τους, όταν πια θα έβγαιναν από το κέντρο. Θυμάμαι που κάποιος τους ρώτησε ''γιατί;''.Γιατί ξεκίνησαν τη χρήση ναρκωτικών, ποια ήταν αρχή αυτού του νήματος; Και τα δύο παιδιά που μας ξεναγούσαν μας άνοιξαν την καρδιά τους και είχαν να μας αφηγηθούν σκληρές ιστορίες οικογενειακής εγκατάλειψης. Δεν ήταν οι ''αλήτες'', όπως του χαρακτηρίζει η κοινωνία, ήταν παιδιά πικραμένα και πονεμένα, που δε μπόρεσαν να διαχειριστούν σωστά τα προσωπικά τους βιώματα.